2018 Bestaat Toeval? Jan Wouters Congregatie Paters der Heilige Harten in Den Bosch

Over een van die mini-advertenties gaat dit ‘Toeval bestaat wel / niet’.
 

Maar deze keer besloot ik, tegen mijn gewoonte in, de eerste de beste die reageerde te laten weten dat ze de projector kon komen ophalen. Het was een zekere Ellen Brouwers. Aan haar e-mailadres was toegevoegd ‘Designing art’. Ik dacht: eens kijken of deze design-mevrouw op internet terug te vinden is. Daar bleek dat zij in Oisterwijk woont, dat zij  beeldend kunstenaar is, een prachtig, groot atelier heeft, van waaruit zij werkt aan kunstprojecten en ook dat wij actief is bij het zoeken naar een herbestemming van  religieus erfgoed voor kerken die gesloten worden.

Toen ik dit alles even later aan de communiteit meedeelde zei Cor Rademaker dat hij haar dan waarschijnlijk kende van Sint Agatha.

 

En dat laatste bleek zo te zijn toen Ellen een paar dagen later de diaprojector kwam ophalen. Bij binnenkomst viel haar oog op het bovengenoemde glas-in-loodraam uit Sint-Oedenrode en zij vroeg gelijk wat wij met Grave te maken hadden. Zij kende Grave in zoverre dat ze er regelmatig doorheen kwam op weg naar Sint-Agatha. Daar kwam zij nogal eens om archieven van congregaties na te kijken die een expositie wilden organiseren over een klooster of iets dergelijks. Bingo!! Reden om haar uit te nodigen voor een kopje koffie om zo nader kennis te maken.

 

Anderhalf uur later nam zij afscheid. Ze had intussen uitgebreid kennis gemaakt met de bezitter van de diaprojector, heel wat afgepraat met Cor over Sint Agatha en oude archiefstukken, het hele huis nagelopen op mogelijke kunstvoorwerpen, veel foto’s gemaakt, ook van Jan Groot Zevert, Cor en mijzelf en wat persoonsgegevens opgetekend ‘voor mijn archief’. 

 

Behalve de projector laadde zij die middag o.a. de kruisweg in haar auto waar Cor over schrijft in zijn artikel ‘Ons vertrek uit Den Bosch’, en een tweetal ‘missievoorwerpen’ die wij niet met de man van de Wereldwinkel hadden willen meegeven, omdat we daar toch graag iemand persoonlijk een plezier mee wilden doen. 

Ze beloofde nog een keer terug te komen omdat ze ook erg geïnteresseerd was in de mooie kunstreproducties en een aantal Afrikaanse batikdoeken die indertijd in ons huis in Valkenburg hadden gehangen en waarvan het altijd moeilijk was geweest afscheid te nemen. En wat ze dan zeker óók mee zou willen nemen was een mooie lidcactus die bij ons in de huiskamer staat, ‘omdat’, zei ze, ‘mijn moeder altijd van die mooie lidcactussen in huis had staan’. Je kunt iemand maar ergens een plezier mee doen! 

Voor ze vertrok beloofde ze ons dat we zeker ’n keer bij haar thuis konden komen kijken en dan zien waar en hoe zij de diverse voorwerpen in haar huis en atelier een nieuwe plaats had gegeven.

 

Twee dagen later kreeg ik nog een e-mailtje van haar. Ze schreef: ‘Ik heb een vraag. Naar aanleiding van mijn bezoek aan jullie wil ik graag het volgende voorleggen. Ik ben zó onder de indruk van de sfeer in jullie huis! Ik zou graag met mijn professionele camera komen om dit vast te leggen. Ik wil nl. ook iets terugdoen.’

Wie weet sluit wat zij wil terugdoen mooi aan bij wat Cor in zijn artikel over ons vertrek uit Den Bosch schrijft: ‘Zo’n klooster is eigenlijk ook een museum van onze  geschiedenis, het laat zien wie wij waren en wat wij deden. Overal in huis hangen er ook tekeningen en foto’s van ons ooit dierbare plaatsen en gebouwen, glas-in-loodraampjes, en ingelijste schilderingen op doek van Afrikaanse kunstenaars. Ook staan er hier en daar nog andere beelden die vroeger in onze huizen een plaats hadden, evenals soms fraaie oude meubels. Kortom, in dit huis ben je als het ware omringd door ons verleden, adem je de sfeer van toen in.’

 

Ellen had ons gezegd dat ze uit een traditioneel katholiek Brabants boerengezin stamde en als kind leerde dat toeval niet bestond. Maar ze vond toch wel dat je in dit geval rustig van toeval kon spreken. Want gewoonlijk keek ze maar zelden in het Brabants Dagblad de rubriek ‘Lezers helpen lezers’ in en nog nooit had ze gereageerd op wat voor advertentie dan ook. En nu keek ze toevallig wel in die rubriek, had haar eigen diaprojector het al lang geleden begeven en wilde ze haar oude dia’s toch nog eens bekijken…  Dus dan die Jan Wouters toch maar eens een mailtje gestuurd! En laat die woutersjan@me.com nu toevallig ook nog eens afwijken van zijn gewoonte om eerst alle mailtjes af te wachten en daarvan de meest aansprekende te selecteren . Toeval of niet?
 

Lees " Weg uit Den Bosch ' : het complete geschiedenisverhaal van deze congregatie door Cor Rademaker

 
 
 

2017 Oisterwijkse kunstenaar viert 25-jarig jubileum

2016 GEMERT Kunstenaarsdorp & Ellen Brouwers

2016 GLASRIJK TUBBERGEN glas manifestatie

2016 RABOBANK HART van BRABANT

2016 ZIEN WAAR JE BENT GEWEEST verhalen van afscheid • uitgave Sophia van den Dobbelsteen

2015 HET RECEPT uitgave Glossy magazine door De Tijd en SEC Oisterwijk

Download hier de publicatie  De afgelopen maanden hebben - Mirjan, John & Niels van De Tijd en SEC Oisterwijk-  met een super enthousiast team keihard gewerkt aan de totstandkoming van Het Recept van Oisterwijk. Zij zijn meer dat trots op deze prachtige glossy, die in juni bij 40.000 huishoudens op de mat valt. Op 17 juni 2015 neemt Burgemeester Hans Janssen het eerste exemplaar in ontvangst. Het recept staat boordevol ingredienten die de gemeente Oisterwijk tot Oisterwijk maken. De mensen, de gebouwen, het gedachtegoed, de geschiedenis en de Brabantse gezelligheid. Samen vormen ze Het recept. Ik ben zeer vereerd dat mijn bedrijf, als ingredient, hierin is opgenomen. Hartelijk dank,  gefeliciteerd en  nog vele succesvolle jaren.
Zie  www.hetreceptvan.com

2014 PERS 'TIEN JAAR LANG ELKE DAG EEN FOTO' door Henri van der Steen B.D.

2013 HOPPENBROUWERS uitgave INSPIREREN begint bij de voordeur tgv Nieuwbouw

2012 BRABEAU en UITGAVE BOEK " AAN DE KEUKENTAFEL" markante Oisterwijkers in beeld

2012 PERS WINNAAR ONDERNEMERSPRIJS OISTERWIJK

2012 PERS 'FANCLUB ELLEN BROUWERS' doorPiet Jacobs B.D.

2011 GRAANMONUMENT 'THE MAKING OFF'


2009 EYE CATCHER LANGS DE A59

MIJN DATABASE

  • Mijn database; wat  is er zoal over mij geschreven?

 

 

DESIGNING ART NEWS 21 september 2009

'Tijd voor een opfrissing van de huisstijl en naamgeving'. Voortaan : ELLEN BROUWERS designing art

ONDERNEMERSPRIJS

Winnaar Ondernemersprijs Oisterwijk 2011.

WEBSITE 2015

Per 18 juni 2015 nemen we afscheid van de website van ELLEN BROUWERS .NL die ruim 14 jaar dienst heeft gedaan
2002 verhuisde ik met mijn bedrijf naar de huidige locatie: laarakkerweg 26 te Oisterwijk en voel met hier ' als een vis in het water'. Sindsdien ben ik vele wegen ingeslagen, met glaskunst als basis. Met deze nieuwe site wil ik u graag een inkijk geven in de diversiteit van mijn werkzaamheden. Ik neem u mee in de bloeiende ontwikkeling die ik tot nu toe heb doorgemaakt. Trouw gebleven aan mijn visie van mijn eerste grote project in 1998 in Haaren.
WEBSITE 2018 ;  Bedrijf blijft zich ontwikkelen. Reden om webiste daar naar aan te passen. Wederom een metamorfose. Maar wel gebruiks vriendelijker voor Ipad en telefoon .

2015-2016 RABOBANK PIN KIOSK

Brabants Dagblad 17 juni 2015 Lancering Glossy De Tijd & Sec

11 mei 2017 I Lezing bij Sundaymorning@ekwc

2007 INTERVIEW REGIO BUSINESS

“Schep water uit  de regenton

  wacht niet tot het weer  een wolk is”.

Dit mooie citaat staat gegraveerd in het raam van het prachtige Atelier voor Kunstvormgeving van Ellen Brouwers te Oisterwijk. Ellen woont en werkt in dit mooi vormgegeven en zeer ruimtelijk gebouw aan allerlei vormen van Kunst.

Aan het woord is Ellen Brouwers. 47 jaar, directeur/eigenaar, moeder van 3 kinderen (16-13-11 jaar).

Wie is Ellen Brouwers?
“Ik ben opgegroeid op het platteland, mijn ouders hadden een gemengd bedrijf. Ik kom uit een gezin met 8 kinderen. We hadden erg veel ruimte in en om de boerderij en de stallen. Er was altijd veel werk te doen, in de zomer moesten we de stallen schoonmaken en verven. Daarna mochten we daar de hele zomer in spelen. Als er al eens verf over was gebruikte ik deze om dozen te schilderen en met eikels, steentjes e.d. maakte ik er composities en tableaus van. Ik was nog nooit in een museum geweest of op vakantie, dus werd alles door mijn eigen fantasie ingevuld.

Na mijn middelbare schooltijd ben ik gestart in de verpleging en op kamers gaan wonen. Ik wilde echter na een aantal jaren naar de Kunstacademie in Tilburg. Heb daar veel geleerd en geproduceerd en ben summa cum laude afgestudeerd. Er werd mij aangeraden om verder te studeren (atelier 63 Haarlem), maar ik raakte zwanger.

Wat vind je leuk aan je functie?
Het dagelijks creëren van producten.Ik heb een Atelier (werkplaats) voor Kunstvormgeving, dit is dus iets anders dan het zijn van ‘kunstenaar’. Dit laatste ben ik in mijn vrije tijd. Ik doe projecten, maak glaskunst, en omgevingsmeubilair. Ook verzorg ik creatieve arrangementen e.d. Het verschil tussen een kunstenaar en mij is: een kunstenaar kan dingen maken die hij zelf leuk/mooi vindt, ik maak dingen voor en ten dienste van opdrachtgevers. Aan mij wordt gevraagd om de identiteit van de klant om te zetten in een beeld. Ik werk samen met architecten, bouwers, woningbouwcoöperaties en particulieren. Kunst wordt een geïntegreerd onderdeel van een gebouw, of een zelfstandig object maar kan ook tot uiting komen in het briefpapier, de website, gevelaankleding, (tuin)meubilair etc. Ik integreer verschillende disiplines met elkaar en heb daardoor een enorme kennis aan materialen en technieken opgebouwd. Ik ben dus heel breed georiënteerd.

Mijn uitgangspunt zijn de wensen en de eisen van de  opdrachtgever en de omgeving waarin iets tot stand moet komen. Omdat ik allround ben en graag in een bedrijfsmatige omgeving werkzaam ben, ben ik verplicht zaken te ontwerpen die bij iemand of iets passen. Dat is de uitdaging voor mij”.

Waar haal je de fantasie of zullen we het creativiteit  noemen vandaan? 
Overal. Mijn gedachten, reizen, herinneringen zijn mijn archief. 
Ik zie op dit moment een aantal zaken terug in mijn werk, omgeving en producten die ik heb geleerd op de boerderij en van mijn ouders. Bv. toen ik dit gebouw liet zetten wilde ik graag het ‘ruimtelijke’ uit mijn jeugd terugvinden in dit gebouw. Dus toen ik ging bouwen beschouwde ik dit bovenste gedeelte als de voorstal met de mooie koeien, de achterkant (mijn atelier) beschouwde ik als de achterstal waarin ik alles kon laten staan of liggen. Het door mij ontworpen meubilair heeft ook allemaal namen gekregen, zoals vroeger de koeien op de boerderij. Cultuur en natuur komen hier samen door o.a.  de grote ramen met uitzicht op de weilanden, een groot open atelier om in te werken. Daarnaast is ook mijn woning op deze plek gehuisvest. Daardoor ga niet naar mijn werk, maar zie ik het als mijn leefwijze . De verbondenheid met de natuur en natuurlijke materialen komt terug in mijn fysieke omgeving maar ook in mijn opgeleverde projecten.  Door  de combinatie ‘gebouw – omgeving -  kunst’  kan ik mijn eigen identiteit laten zien”.

Hoe ben je gestart?
Toen ik na mijn studie aan de academie aan het werk wilde, merkte ik dat niemand op mij zat te wachten. Ik kreeg een schenking van mijn ouders, daar heb ik een groot beeld van gemaakt en geplaatst in de voortuin als visiteplaatje. Mede daardoor  kwam ik erachter dat  ik niet zo maar iets moest maken, maar alleen in opdracht zaken aan moest pakken. Ik heb toen letterlijk mijn kwast neergelegd en ben de boer opgegaan.

Mijn echte doorbraak kwam nadat ik had meegedaan aan een oproep van de kunstcommissie van de gemeente Haaren om een kunstobject te ontwerpen. Ik had een glasobject ontworpen met als locatie de patio en voorgesteld om de omgeving in het ontwerp mee te nemen. Dit voldeed niet aan de opdracht, ik kwam niet in aanmerking om dit object uit te voeren maar kreeg wel een opdracht voor de totale  binnentuin vanuit een andere commissie. Dat is het begin geweest. Daarna gingen de opdrachten lopen.

De start is nu 10 jaar geleden, de laatste 5 jaar woon en werk ik in dit pand op de locatie Laarakkers.

Hoe ziet je toekomst er uit?
Ik sta bol van de ideeën, onlangs ben ik te gast geweest op TV bij de Dragon’s Den (investeerders). Daarbij ging het om een ‘levenskluis’. Het is een goed idee, maar omdat het nog onvoldoende was uitgewerkt, kreeg ik van het panel geen investering. Echter daarna werd ik overstelpt met aanbiedingen van investeerders, deze ben ik nu aan het uitzoeken en bekijken. Wat ik hier van heb geleerd is dat ik een aantal van  mijn ideeën/creatieve concepten moet gaan verkopen en vastleggen, maar niet moet produceren.

Is het vrouw-zijn belangrijk in je vakgebied?
Soms wel, ik denk dat wij vrouwen wat openhartiger zijn, maar ook direct. Ik ben eerlijk, als ik bijv.iets niet begrijp dan vraag ik het. Wat vroeger wel eens vervelend was, is dat ik moest uitleggen dat ik niet met mijn hobby bezig ben. Ik heb hiervoor bewust gekozen en wil dit ook uitdragen. Mijn werk is mijn passie.  

 

 

2000 SPEELTUIN







 

2001 WIJ ZIJN AAN ELKAAR GEWAAGD